รักฉันรักเธอ และรู้ว่าเธอรักฉัน
จะมีแต่ความหวานคงอยู่ชั่วนิรันดร์
ดั่งน้ำผึ้งพระจันทร์
จากครั้งที่สองเราได้สบตากัน
ในวันก่อน
ยังจำได้ทุกตอนที่เราอยู่ข้างกัน
ราวกับฝันที่สวยงาม
เลยจะรู้แก่ใจว่าทนไม่ไหวอยู่ดี
เก็บมันเอาไว้อย่างนี้ อาการมันเหมือนจะแพ้
สุดท้ายก็คงต้องแย่ แม้จะพยายามห้ามใจเท่าไหร่
แค่เพียงเธอนั้นผ่านมา ก็ทำให้ว้าวุ่นใจ
ผ่านมาเธอไม่ผ่านไป จิตใจจนคล้ายจะหลง
โลกเหมือนจะหมุนช้าลง เพราะว่าได้พบเธอใช่ไหม
เธอเป็นเหมือนศัตรู อยู่เหมือนหนามยอกใจ
ใกล้กันคงไม่ได้ ต่อให้ใจนั้นจะไหวหวั่น
คงเป็นเหมือนศัตรู เป็นยอดชู้ในฝัน
ไม่มีทางรักกัน แต่ผูกพันยิ่งกว่ารักใด
เหมือนมายืนเฝ้ารอวันที่พบหน้ากัน
ในยามที่ฝัน คล้ายเป็นความผูกพันครั้งก่อน
แต่ก็ยังต้องถามตัวเองทุกที ว่าเธอคนนี้มีจริง อยู่ที่ไหน
คนที่เคยฝัน เหมือนว่าเคย เหมือนว่าเคยเห็นเธอ
เธอคือคนที่เคยฝัน ฉันจะรอ ฉันจะรอ พบเธอ
แต่วันที่ได้พบเธอยังมาไม่ถึงเลย
เข้าใจ..ฉันเข้าใจทุกอย่าง
เลิกบังเลิกอำพราง ขอให้ฟังกันก่อน
เรื่องเราหากจะคิดไป
จะอยู่ไปใยให้หมอง
ในคืนที่ดาวช่างสวยเลิศเลอ
ในคืนที่มองอยู่ใกล้ๆ เธอ
เราจับมือกันสองคนแล้วฉันก็บอก…
ขอ…บางอย่าง …นะเธอ
ยินดีที่ได้เจอ เต้นรำกันมั้ยเธอ
ก็เพียงแค่ในคืนนี้
เธอคือใครคนนั้นรึเปล่า บอกฉันทีว่า..ไม่ใช่
ดูเธอไปก็คล้ายทุกอย่าง แต่ยังไม่แน่ใจ
ไม่ได้เจอะเจอกันมานานแล้ว เมื่อก่อน…คุ้นๆว่าเคยรู้ใจ
ทำไมดูเหมือนกับเค้าคนนั้นทุกอย่าง คนที่เคยใจร้าย…
There’s such a sad love
Deep in your eyes, a kind of pale jewel
Open and closed within your eyes
I’ll place the sky within your eyes
รักเหมือนเป็นหนังสือ…ที่ต้องอ่าน
อนาคตคือจุดหมาย…จากเมื่อวาน
บังทุกๆ ถ้อยคำที่..ทรมาน
และมันก็ทำให้เข้าใจการเปลี่ยนแปลง
เพราะว่าความรู้สึกที่ฉันต้องเจอ
อึดอัดใจเหลือเกิน เรื่องของฉันและเธอ
ทำให้ฉันไม่ลืม คิดถึงอยู่เสมอ ต่อให้เวลาผ่าน
ฉันก็ยังคงเก็บคำถามในใจ
วันดีๆ เหล่านั้น ดูไม่มีความหมาย
มันเป็นเพราะอะไร ช่วยตอบได้ไหม..ได้ไหม..ฮู..ฮู้
ช่วงเวลาแห่งความฝัน คนหมื่นพันนอนหลับไหล
บอกลาตะวันที่ลาลับไป ต้อนรับแสงไฟในค่ำคืนนั้น
* มีเธอและฉันรักกันมากมาย เต้นรำกันไปใต้แสงจันทร์
จูงมือกันไปสู่ดวงดาวแสนไกล ไปด้วย…กัน
เพื่ออะไร ที่ทำทั้งหมดนี้ฉันทำเพื่ออะไร
เพื่อให้ฉันโดนเขี่ยทิ้ง เพื่อให้ฉันนั้นถูกชิ่ง
เจ็บจริงๆ แถมยังไม่เข้าใจ
ลดน้ำหนัก เหนื่อยจะตายชัก ฉันนั้นทำเพื่ออะไร
อดอาหารทั้งคาวหวาน เก็บกดทุกความต้องการ
รู้ไหมฉันทำเพื่ออะไร
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่
ที่ฉันรอให้หัวใจของเธอว่างลงเหมือนวันเก่า
และแล้วเธอส่งเสียงมา
ในเสียงเธอมีน้ำตาบอกว่า เธอได้เลิกกันกับเขา
* ซ่อนรอยยิ้มแทบไม่ทัน
มันกะทันหันทันทีที่ได้รู้ข่าว
จะปลอบเป็นพิธี ด้วยการทำเสียงเศร้า
แต่ในใจแอบร้องเพลงเบาๆ
ฉันความจำเสื่อม ไม่เคยจำว่าเธอนั้นเคยได้ทำร้ายใจ
ไม่เคยจำว่าเธอนั้นเคยทำให้ช้ำสักเท่าไหร่ หมดน้ำตาไปแค่ไหน
หากมันรั้งให้เธอไม่ไปจากฉันได้ ฉันยอม
ฉันความจำสั้น ไม่เคยจำถ้อยคำที่เธอเคยตัดพ้อยังไง
ไม่เคยจะจำที่เธอนั้นทำให้ร่ำร้องจะเป็นจะตาย
ฉันจำไม่ได้ ที่ยังทนโง่งมมากมายก็เพราะฉัน
มันรักเธอเพียงคนเดียว
ร้องไห้ จนไม่มีน้ำตา
รักเราคงไม่คืนย้อนมา
เสียใจวันที่เธอนั้นลา
แต่ร้องไปคงไม่มีอะไรจะดีขึ้นมา
