ความจริงก็รู้กันอยู่ว่าเธอรักคนใหม่
มันจึงไม่ค่อยเข้าใจที่เธอยังเหมือนเคย
ยังคงให้ความสนิทที่ดูเหมือนเกินเลย
และยังทำตัวคุ้นเคยตลอดเวลา
ใจจริงจริงก็ซึ้งอยู่ที่เธอยังดีกับฉัน
แต่ก็หวั่นกลัวเธอมีปัญหาจึงเตือนเอาไว้
แก้ม THE STAR 4
All posts tagged แก้ม THE STAR 4
เพราะเชื่อในนิยาม รักแท้จริงคือการให้กัน
จึงทุ่มเททำให้เธอทั้งใจ พร้อมให้เธอทุกอย่าง
เพราะคิดเองว่าเธอเข้าใจ คำว่ารักนี้ตรงกัน
ให้คนรักได้ทุกสิ่ง พูดความจริงหมดทุกอย่าง
แต่มันยิ่ง กว่าความผิดหวังที่เธอมอบให้มา
ก็เห็นใครบอก ยังไงรักแท้ก็แพ้ใกล้ชิดกัน
ยิ้มทุกวัน มั่นใจว่าทั้งรักจริงและใกล้เธอ
เฝ้าเป็นห่วง ดูแลเอาใจเรื่อยมาเหมือนเงาเธอ
หวังเสมอ ว่าเราจะรักกันเรื่อยไป
แล้วเธอก็ไปกับเขา ไม่นึกไม่ฝันจริงๆ..
จากคนละฟ้า จากคนละแผ่นดิน
กลับมาโบยบินข้ามไปสุดฟ้าจนได้พบกัน
อาจเป็นเพียงลม ที่พาเราพบพาน
ให้เราได้รักกัน และให้ฉันต้องฝืนใจลา
อาจเป็นเพราะรัก ที่ผ่านมากับลม
ผ่านมาเชยชม เพียงแผ่วพลิ้วแล้วมันก็จางไป
เก็บความทรงจำ เก็บงำในหัวใจ
อยู่เพียงเดียวดาย ในเมื่อรักจากไปพร้อมสายลม
นอนจมกองน้ำตา โหยหาเขาทั้งวัน
ทรมานทรมานอยู่อย่างนี้
มองตามนาฬิกาทีละวินาที
ทรมานทรมานตลอดคืน
ถ้าหากสิ่งเหล่านี้ถูกเรียกว่าความรัก
ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับมันอีกเลย
ชีวิตถ้าเหมือนนิยายเล่มหนึ่ง
เปิดอ่านมาถึงตอนเราพบกัน
หน้าร้อยสิบสามที่เรารักกัน
ไม่อยากจะพลิกมันไปไหนเลย
อยากหยุดไว้แค่นี้
อยากหยุดเอาไว้ตรงหน้าที่สองเราผูกพัน
เรื่องราวในตอนที่เหลือเป็นไง
จะดีหรือร้ายยังไงก็ช่างมัน
ถ้าเราหาคนที่ดีที่สุด ก็คงไม่รู้จะได้หยุดเมื่อไหร่
ต่างคงเจอคน..ดีกว่าเรื่อยไป
เมื่อไหร่ใจจะได้พบเจอปลายทาง
ใครจะหาคนที่ดีมากพอ ฉันว่าเรารอคนพอดีมากกว่า
เมื่อเราเจอกัน รู้จัก..พูดจา ก็เติมเต็มคำว่ารักในช่องว่าง
ฉันมีเธอที่ฉันรักมาก แต่เธอเหมือนไม่ใส่ใจ
ทำไมฉันเลิกรักเธอไม่ได้เลย
และเมื่อพบคนที่รักฉันมาก ห่วงใยและคอยเข้าใจ
ทำไมฉันจึงไม่อาจรักเขาได้เลย
ทำอย่างไร เมื่อรักมันเป็นอย่างนี้
มีสองทางต้องตัดสินใจ
ใครจะเข้ามาเติมหัวใจให้เต็ม
มาเป็นอีกครึ่งนึงของลมหายใจ
วาดภาพเอาไว้เฝ้ารอสบตา
ใครจะมอบรักแท้ไม่ทิ้งกันไป
ให้กำลังใจฉันทุกวันเวลา..
เพ้อคอยเรื่อยมาเนิ่นนานเท่าไร
ไม่รู้เมื่อไร ไม่รู้เมื่อไรที่ชีวิตฉันจะดีสักที
ไม่ต้องเงียบเหงาอย่างนี้
ไม่รู้เมื่อไร ไม่รู้ว่ามรสุมนี้มันจะผ่านพ้นไปเสียที
เจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน
ไม่โทษใคร ไม่ได้โทษฟ้าดิน
ที่ฉันเดียวดายอ้างว้าง โทษตัวเอง ต้องโทษตัวเอง
ที่ทําผิดจนต้องทําให้เธอจากไปครั้งนี้
ก่อนนั้นคำว่าเหงาจับใจ อยู่ไหนก็ไม่เคยรู้จัก
ไม่เคยจะคุ้นความหมายในคำว่ารัก
เคยชินที่ทุกทุกวัน ลืมตาแล้วพบแค่ความว่างเปล่า
เมื่อเธอเข้ามาดูแลห่วงใย มาค้นหัวใจที่เคยเงียบเหงา
Wo..oh.. oh.. oh.. Wo..oh.. oh.. oh.. oh..
Wo..oh.. oh.. oh.. Wo..oh.. oh.. oh.. oh..
เธออยากรักกันทำไมไม่บอก
มัวหยอกฉันมามัวแหย่ฉันไป
อ้อมไปไหนก็ไม่รู้ ทำไมล่ะทำไม
ไม่พูดกันตรงๆ
