จะมีคืนไหนที่แสงจันทร์งามเท่าคืนวันเพ็ญ
แสงนวลฉ่ำเย็น ใครเห็นต้องเป็นหลงมอง
สะท้อนลำธาร ปานสายน้ำได้เคียงครอง
แค่ได้เหลือบมอง ก็แอบอิจฉาไม่วาย
โอ้จันทร์วันเพ็ญไม่เห็นหรือไรว่าใครใกล้บ้า
แหงนมองแต่ฟ้า เฝ้าดูอยู่ไม่รู้หน่าย
อยากโน้มลงมา อยากคว้าไว้เคียงข้างกาย
แต่หวั่นไม่วาย ว่าจันทร์จะไร้เยื้อใย
ค่ำคืน ฉันยืนอยู่เดียวดาย
เหลียวมองรอบกาย มิวายจะหวาดกลัว
มองนภามืดมัว สลัวเย็นย่ำ
ค่ำคืนเอย ฮืม ฮืม ฮืม ฮืม
ยามนภาครึ้มไปใกล้ค่ำ ยินเสียงร่ำคำบอก
เจ้าช่อไม้ดอกเอ๋ย เจ้าดอกขจร
นกขมิ้นเหลืองอ่อน ค่ำแล้วจะนอนไหนเอย
เอ๋ยเล่า นกเอย
โลกนี้นี่ดู ยิ่งดูยอกย้อน เปรียบเหมือนละคร
ถึงบทเมื่อตอนเร้าใจ บทบาทลีลาแตกต่างกันไป
ถึงสูงเพียงใดต่างจบลงไปเหมือนกัน
เกิดมาต้องตาย ร่างกายผุพัง
ผู้คนเขาชัง คิดยิ่งระวังไหวหวั่น
ต่างเกิดกันมาร่วมโลกเดียวกัน
ถือผิวชังพรรณ บ้างเหยียดหยามกันเหลือเกิน
ฉันรักเธอ รักเธอด้วยความไหวหวั่น
ว่าสักวันฉันคงถูกทอดทิ้ง
มิทันเท่าไหร่ แล้วเธอก็ไปจากฉันจริงจริง
เธอทอดทิ้งให้อาลัยอยู่กับความรัก
แม้มีปีกโผบิน ได้เหมือนนก
อกจะต้องธนูเจ็บปวดนัก
ฉันจะบินมาตายตรงหน้าตัก
ให้ยอดรัก เช็ดเลือดและน้ำตา
นวลเจ้าพี่เอย คำน้องเอ่ยล้ำ คร่ำครวญ
ถ้อยคำ เหมือนจะชวน
ใจพี่หวน ครวญคร่ำอาลัย
น้ำตา อาบแก้ม
เพียงแซมด้วยเพชรไสว
แวววับ จับหัวใจ
เคล้าแสงไต้ งามจับตา
รัก เอย จริงหรือที่ว่าหวาน หรือทรมานใจคน
ความรักร้อยเล่ห์กล รักเอยลวงล่อใจคน
หลอกจนตายใจ รักนี่มีสุขทุกข์เคล้าไป
ใครหยั่งถึงเจ้าได้ คงไม่ช้ำฤดี
รัก เอย รักที่ปรารถนา รักมาประดับชีวี
หวั่นในฤทัยเหลือที่ เกรงรักลวงฤดี รักแล้วขยี้ใจ
หื่อ หื่อฮือฮือ ฮื้อฮือฮือหื่อ ฮือ
รอยเล็บเหน็บเนื้อ เจ็บปวดเหลือใจ แค้นใดกันเจ้า
หยิกเอา หยิกเอา เฝ้าแต่แสนงอนอ่อนใจ
ตั้งหน้าหยิกย้ำ ช้ำไปหมดแล้ว เป็นแนวน้อยใหญ่
เคืองพี่เรื่องไร ไฉนเมินหน้า
รอยรักฝากรส หมดจดมิจาง
น้องนางเคยให้ พี่วอนอ่อนใจ
เหตุใดน้องจึงปึ่งชา
เคลือบแคลงแสร้งเส เกเรอีกหรือ
ดึงดื้อสัญญา ก็ไหนเคยว่าไม่ขืนขัดใจ
จะมีคืนไหนที่แสงจันทร์งามเท่าคืนวันเพ็ญ
แสงนวลฉ่ำเย็นใครเห็นต้องเป็นหลงมอง
สะท้อนลำธาร ปานสายน้ำได้เคียงครอง
แค่ได้เหลือบมอง ก็แอบอิจฉาไม่วาย
โอ้จันทร์วันเพ็ญ ไม่เห็นหรือไรว่าใครใกล้บ้า
แหงนมองแต่ฟ้า เฝ้าดูอยู่ไม่รู้หน่าย
อยากโน้มลงมา อยากคว้าไว้เคียงข้างกาย
แต่หวั่นไม่วาย ว่าจันทร์จะไร้เยื่อใย
เรือนแพ สุขจริง อิงกระแสธารา
หริ่งระงมลมพลิ้วมา กล่อมพฤกษาดั่งว่าดนตรี
หลับอยู่ในความรัก รับความชื่น ชั่ววันและคืนเช่นนี้
กลิ่นดอกไม้รัญจวน ยังอบอวนยวนยีสุดที่จะพรรณา
ทางเดินที่มันอาจ ไม่สวยงาม
คงทำให้เธอหวาด หวั่นใจทุกที
กับสิ่งที่ชีวิตฉันเป็น รวมไปถึงความรักที่มี
ฉันรู้ รู้ดีเธอแบก ความกังวล
แต่ฉันขอสักอย่าง แค่เข้าใจ
ว่าฉันไม่ได้เกิด มาเพื่อทุกคน
ใครจะเห็นว่าฉันเป็นไง ใครมองฉันชีวิตมืดมน
ขอร้อง ขอเธอได้โปรด อย่าสนใจ
เรือนแพ สุขจริง อิงกระแสธารา
หริ่งระงมลมพลิ้วมา กล่อมพฤกษา ดั่งว่าดนตรี
หลับอยู่ในความรัก รับความชื่น ชั่ววันและคืนเช่นนี้
กลิ่นดอกไม้รัญจวน ยังอบอวนยวนยี สุดที่จะพรรณณา
พยายามทำความเข้าใจ สายตาเวลาที่เธอมองฉัน
ไม่อยากคิดอะไร เกินเลยจนพลาดพลั้ง
ก็มันเห็นว่าความห่วงใย ที่เคยดีใจเมื่อเธอให้กัน
ไม่ได้พิเศษกว่า ที่เธอให้กับเขา
ห้ามให้คิดนั้นลำบาก หากยังใกล้ชิดกัน
แต่เธอรู้ไหมว่าใจของฉัน สับสนมากเหลือเกิน
